Cuk -

Neler oluyor?

2012-01-05T09:25:00.001-08:00

Anlayabilmiş değilim. Kafam mı basmıyor, gözüm mü görmüyor? Hayatım berbat bir hale geldi ya da ben getirdim. Her neyse. Bir türlü kurtulamadığım korkularım artık bana işkence yapmaya başladılar. Üzerine gitme/ Kabullenme/ Alışmaya çalışma/ Yokmuş gibi davranma/ İlaçlı mücadele / Diğerleri/ Ve sonuç: Çaresizlik.

Son zamanlarda hep karşıma korkularımla ilgili durumlar çıkıyor, saklanmamı, kaçmamı gerektirecek durumlar. 900 durumdan, 100 tanesiyle yüzleştiysem, geri kalanından kaçmaya çalıştım. Çoğu zaman beceremeyip rezilliğe battım gerçi.

Oyunu mu bu Tanrı'nın? Bize korkular veriyor ve sonra da hayatımızı o korkuları yenmek üzere harcamamızı mı istiyor? Korkuyu düşünmeyip hayatına devam etmeye çalışsan bile, o inadına en BÜYÜKlerinden veriyor sana. Veriyor, çünkü yeneceğimize mi inanıyor? O korkuyu yok etmeyi becerebilirsek, gerçek olacağız ve o gerçeklik ona huzur mu verecek?

Güneşli olmayan o hafta sonu yürüyüşe çıktığımda, etraf solmuş çiçeklerle doluydu. Onlar kadar çürümüş hissetmiştim kendimi. Aslında, onlar daha şanslıydı, çünkü bahar geldiğinde canlanacaklarını biliyorlardı. Ben bilmiyorum. Artık hiç bilmiyorum. Eskiden bir baharım olduğuna inanırdım, şimdi inanmıyorum. Baharsız geçecek yıllara hazırım ben, ama rahat bırakmıyor Tanrı. Sahi Tanrı mı rahat bırakmayan? Varlığı giderek gözümde kayboluyorken, neden bana gıcıklığı varmış gibi konuşuyorum ki böyle?

Ben pes ettim. (Evet, kabul ediyorum, bazen hala umutlanıyorum, ama içgüdüsel gibi o sanki.) Ama mecburen katlanmak zorunda olduğum şeyler var, ki artık çok fazla gelmeye başladılar. Boğulmak gibiymiş, sıkışmak gibiymiş var olmayan (ama fazlasıyla gerçek) duvarlar arasında.

Korkuyorum. Çok korkuyorum. Fazla korkuyorum. Ve ne yapacağımı bilmiyorum.

Kimsesizlik var bir de. Kimselerim olduğu halde hissettiğim o kimsesizlik. Hep suçlayan, koşullarla varlığımı kabul eden, kullanan, anlamayan, dinlemeyen insanların arasında hissettiğim kimsesizlik.

İnsanın kendisiyle mücadele etmesi ne zormuş! En zoru buymuş! Anladım, öğrendim ve iğrendim iyice kendimden. Başka ne var? Başka susmak var.

Aylak Adam / Yusuf Atılgan

2011-10-02T03:16:00.000-07:00

(Kitabı okuduktan sonra bazı işaretlediğim yerler oldu, tekrar okumaktan hoşlanabileceğim. Defterime yazacaktım; ama uzundu bazıları, buraya yazdım. Arada açıp okuyabileyim diye.)

"Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?"

"Doğru, hep başkayız. Ayak bastığımız her yer dünyanın merkezi oluyor. Her şey bizim çevremizde dönüyor."

"... Dönüp baktı. Şu yakışıklı erkek işte buydu. Artık tanıyordu onu. Şiirlerin, kitaplardan kapma büyülü sözlerin yapma süsünden sıyrılmış; beylik yargılarla dolu, bayağı. Böyleleri için en önemlisi kızlıktı. Oysa B.'nin ona vermek istediği şeyin yanında kızlık neydi ki? Yarın gidip onların bu kızlık dedikleri şeyi tanımadığı bir erkeğe verecekti. (Hey gidi öfke, sen insan aklına daha saçma düşünceler bile getirebilirsin.) Yanındaki erkek bunu almanın sorumluluğundan korkar. Biliyor, korkaktır o. Ona sarılmaktan, onunla öpüşmekten tat aldı diye kendini hor gördü. "Bulaşık bezi. Vıcık vıcık..." Onların gözünde bütün kadınlar birdir. Amaçlarına götürmekteki başarısı denenmiş o pek rahat 'sıra'larını bozmazlar: Önce el tutulur, sonra öpülür, sonra memeler okşanır, en son etekliğin altı gelir. "Ben onun için yeni bir kobayım, bir deney hayvanı..." Birden suya düşmüş gibi üşüdü..."

"Benim ona tutunabilmem için, onun benden başka bir dayanağı olmamalı."

"Ertesi gün sıkıcı bir sabahla başlayacaktı. Kim bilir, iç sıkıntısı olmasa, belki insanlar işe gitmeyi unuturlardı. 'İş avutur.' derdi babası. O böyle avuntu istemiyordu. Bir örnek yazılar yazmak, bir örnek dersler vermek, bir örnek çekiç sallamaktı onların iş dedikleri. Kornasını ötekilerden başka öttüren bir şoför, çekicini başka ahenkle sallayan bir demirci bile ikinci gün kendini tekrarlıyordu. Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak! Gündüzleri bir okulda ders verir, geceleri sessiz, güzel kadınlarla yatardı istese. Çabasız. Ama biliyordu: Yetinemeyecekti. Başka şeyler gerekti. Güçlüğü umutsuzca zorlamak bile güzeldi. Duvardaki şu resmin nasıl yapıldığını görmüştü: Islık çalar gibi uzanan dudaklar, kırışan genç alın; uzun, umutsuz, koyu mavi bakışlar. Böylesi gerekti ona. Ama resim yapamazdı. Olsun! Yazacaktı. O gece yatar yatmaz uyudu."

"Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor. (Sustu. Bir sigara yaktı.) Bakın, şimdi adımdan daha önemli bir şey biliyorsunuz: Sigara içtiğimi. İşte bir başkası: Bütün bu 'siz'ler, 'iz'ler, 'uz'ardan sıkılırım ben. Yapmacık, fazlalık gibi gelirler bana. İkinci konuşmamda 'sen' diyemeyeceğim biriyle bir daha konuşmam. Ne dersin(iz)?"

"Su katılmış rakı rengi bulutlar..."

"Nasıl kolayca söyleyiveriyor bunu. Sevmek! Kelimelere herkes kendine göre bir anlam, bir değer veriyor galiba. Bu değerler aynı olmadıkça iki kişi iki ayrı dil konuşuyorlarmış gibi olmuyor mu?"

"İnsan kafasında en çirkin yerin kulaklar olduğunu sık sık düşünürdü. Hele arkadan bakıldı mı nasıl gülünçtüler! Anladık, kişi duysun diye vardılar. Ama bir başka biçimleri olamaz mıydı? Nasıl? Bilmiyordu. En iyisi kişinin kulaksız yaratılmasıydı. O zaman belki yüzünün derisiyle duyardı, ya da böcekler gibi kıllarıyla... Demek bu adamın kulakları çift görevliydiler. Hem işitiyor, hem de işittiği sözden hoşlanmadığını belirtebiliyordu. Kulağını kaşıdı."

"Bunca lüzumsuz eşya vardı da, neden en gereken bir sigara küllüğü yoktu. Kadınlar da böyleydi. Dünyada gereğinden çok kadın vardı ama, yalnız bir teki yoktu."

"Saçmalıklar! Biz gene de onun öğüdüne uyup için için gülelim. Bunların, çevrelerinde sevişen iki insana gösterdikleri bu hoşgörü ne zamana dek sürecek acaba? Bu sevginin onlardaki güdük sevgi ölçüsünü aşan başkalığını, törelere uymazlığını görünce nasıl tedirgin olacaklar! Bizi aralarından atarlar. Çocuklarına kötü örnek olduğumuzu söylerler. Sanki çocuklarına kendilerinden daha kötü örnek olabilirmiş gibi. Bu çatının altında yaşayanlarda ortak ne var? Yalnız birlikte yaşama zorunluluğuna inanmaları. Kimi pilavı patlıcanlı ister, kimi patlıcansız; kimi tuzlu, kimi tuzsuz; kimi erken yatmak ister, kimi geç; biri şarkı dinlerken öteki caz müziği ister. Sabahları kalkışlar... Biri gördüğü düşü anlatır. Dinleyen, düş dinlemeyi sevmez. Karı kocalar bile böyle değil mi? Ortak neleri var? Haftanın belli günleri et ete sürtünmekten başka? Gene de dayanıyorlar. Çünkü birlikte yaşama zorunluluğuna inanmışlar. İşte benim onlardan ayrıldığım buna inanmamam. Sıkıntımın da, sevincimin de kaynağı bu. Gücün dayanmaktansa yalnızlığıma kaçarım. Bana tek insan yeter. Sevişen iki kişinin kurduğu toplum. Toplumsal yaratıklar olduğumuza göre, insan toplumlarının en iyisi bu daracık, sorunsuz, iki kişilik toplumlar değil mi?"

"Tok karın iyimserliği mi yoksa?"

"Kalktılar. Aynı odada uyumuyorlardı. İki kişilik toplumda sevgiyi dipdiri tutacak çareyi bulduklarını sanıyorlardı. Evlenen iki kişinin gitgide sevgilerini yitirmelerinin baş sebebini aynı yatakta uyumalarında görürdü. Uykuda başına buyruk yaşayan insan bedeninin kendini koyvermişliği; horlaması, yellenmesi, hepsinden çok o biteviye uyku soluması, kişinin bu bedende aramaktan hoşlanacağı gizlerin değerini düşürürdü. Gerçek sebep bu muydu acaba?Yoksa içinde gizli bir iki yüzlülükle, kim olursa olsun, bir başkasının kendini uyurken seyretmesini mi istemiyordu? Yaşadığınca hiç kimseyle bir yatakta uyumamıştı."

Mem(nun)ur musun?

2010-05-11T11:45:00.000-07:00

" Evet, pek bir memurum. Devlete kapağı attım ya, gerisi hiç mühim değil. Sabah kalkıp, işime gidip, her gün aynı işleri yapıp, akşam yorgun argın eve dönüp uyuyorum. Başka yaptığım bir şey yok. Yetmez mi ki? BU DEVİRDE İŞ BULMAK ZOR, ne diyorsun sen?!! Ne düşünmeye vaktim var, ne de sevdiğim şeyleri yapmaya. Hafta sonumu bile işime ayırıyorum. İzin bile al(a)mıyorum. Günde o kadar çok insanla uğraşmak zorunda kalıyorum ki; çoğu zaman bağırıyorum onlara. Benim bildiğim şeyleri, onların da bilmesi gerekir ya. Ben bu işte yıllardır çalıştığım için neyin ne olduğunu biliyorum; onlar da bilsin kardeşim bana ne! Onlara öğretmenlik mi yapacağım! Ama akrabalarım falan gelirse, öyle olmaz tabii. Onların işlerini hemen hallederim. Çay da söylerim. Ya da müdür, hakim, doktor moktor gelir de iş yaptıracak olursa, anında bitiririm işlerini. N'olur n'olmaz, bir gün bizim de işimiz düşer onlara, değil mi ama? Başka kimse de umrumda olmaz, paramı alır, yatarım. Nasıl olsa kadrom da var, oh.. "

*Dışardan ve içerden yapılan gözlemler sonucu elde edilen memurların ortak düşünceleri. Fazlaca kanıt eldedir, yeterlidir.*

Dinim*

2009-12-13T09:07:00.000-08:00

"Eğer tekrar Adem ile Havva olabilseydiniz - Musa, Mahavira, Muhammed, İsa, Konfüçyüs, Lao Tzu olmadan... Eğer tekrar yeni doğmuş, henüz cennet bahçesinden çıkan Adem ile Havva olsanız - ne yapacağınızı, hangi bilginin doğru olduğunu soracak kimse, hiçbir rahip, hiçbir papaz yokken - ne yapardınız? ONU YAPIN!"

Osho'nun Ben Dini Değil Dindarlığı Öğretiyorum isimli kitabındaki en hoşuma giden kısım burası. Gerçekten de, eğer dindar bir ailede doğduysanız, neyin doğru neyin yanlış olduğunu kendiniz seçemezsiniz, zaten kutsal kitap(!?)ta verilmiştir doğru-yanlışlar. Kendim deneyerek, anlayarak öğrenmek istiyorum gibi bir şansınız da olmaz. Günah denilmişse o günahtır, laf yok! Peh!

Ölüm!

2009-06-18T04:02:00.000-07:00

** Tanrı ile Sohbet 4 **

* Neale Donald Walsch *

(Ölümle ilgili endişelerimin azalmasını sağlayan bu harika kitaptan beğendiğim birkaç soru-cevap. Eğer ölümden korkuyorsanız ya da sevdiğiniz birisi öldüyse ve hala acı çekiyorsanız, bu kitabı mutlaka okuyun.)

-- Ölüm harika bir şey mi?

- Evet. "Ölüm" dediğiniz şey harikadır. Birisi öldüğünde onun için acı çekmeyin. Kendi ölümünüze de endişeyle ve kötü bir şeymiş gibi bakmayın. Hayata kucak açtığınız gibi ölüme de kucak açın. Çünkü ölüm bir başka formdaki hayattır.

Birisinin ölümünü yumuşak bir kutlamayla ve derin mutlulukla karşılayın. Çünkü o kişi derin bir haz içinde oluyor.

Kendinizin veya başkasının ölümünün huzurlu bir deneyim olarak hissetmeniz için; ölen kişinin daima ölmeyi seçtiğini bilin.

--Boşluk neyle dolu?

- Kendi yarattıklarınızla. Nereye giderseniz gidin kendi yarattıklarınızla karşılaşırsınız. Onlardan kaçamazsınız. Kaçmayı istemeniz bile mümkün değildir. Çünkü yarattıklarınızı kendinizi yeniden yaratmak için yarattınız. Onların kıyısından geçemez veya etrafında dans edemezsiniz. Boşluğa doğru dans edemezsiniz. Bir başka şekilde ifade edeyim: Boşluk Dansı mümkün değildir.

-- "Cehennem", "Yargı Günü", "Lanetlenme" Nihai Realitede yoksa neden insanlar bunları deneyimlemek zorunda?

- Defalarca söylediğimiz gibi, kişi bunları deneyimlemek zorunda değil. Ama kendisi bu deneyimi seçiyor. Hiçbir inanç sisteminin sana dikte ettiklerini takip etmek ve kabul etmek zorunda değilsin. Hiçbir kişinin öğretilerini benimsemek zorunda değilsin. Bilinçli kararla kendi gerçeğini aramayı seçebilirsin; kendi gerçeğini yaratmak için.

-- Ölüm ve doğum deneyimi tıpatıp aynı mı?

- Varlığınızın özünde, evet. Ruhunuz için, evet. Doğum da ölüm de sadece enerji ayarlamaları. Tıpkı enerji regülatörleri gibi işlev görüyor. Bir dünyadan diğerine geçişi sağlıyor.

Doğum ve ölüm kelimeleri dünyanın tüm dillerinde ortadan kalksa iyi olur. İki durum için de YARATICILIK kelimesi rahatlıkla kullanılabilir.

Doğum ve ölüm yaratıcılık anlarıdır. Zirve yaratıcılık anları.

-- Sayfa 183

Yıllarca ölüm yatağında sürünen büyük anneler, trafik kazasında ölen çocuklar, AIDS hastalarının ölümleri, pilotların ölümleri, barışta ölenler, savaşta ölenler, hiç dikkat bile çekmeyen ölümler... Tüm ölümler olağanüstü bir anlam kazanıyor. Çünkü her hayat binlerce insana dokunuyor ve her ölüm özgürleşiyor.

Her ölüm kefarettir, çünkü her ölümde ruh kendi gerçeğine döner. Bu ölümün dokunduğu herkes de bu gerçeğe açık hale gelir. Seçerse aynı deneyimi yaşayabilir.

Hiçbir ölüm ziyan olmaz. Her ölüm, gidene de kalana da bir mesaj getirir. Bu mesajı anlamak, bulmak, işitmek, duymak ve yararlanmak sizin sorumluluğunuzdur.

Kadın - Erkek

2009-06-02T02:36:00.000-07:00

*** Tanrı ile Sohbet 2

** Neale Donald Walsch

* Sayfa: 93 - 94

--------------------------------------------------------

Çok az erkek, hayatın ritmini kadınlar kadar anlar. Kadınlar tüm hayatlarını ritme uyumlu olarak yaşar. Onlar hayatın ritmiyle uyum halindedir.

Kadınlar "akışın doğrultusunda gitmeyi" erkeklerden çok daha iyi başarır. Erkekler ise akışı yönlendirmeye, itmeye, çekmeye, engellemeye çalışır. Kadınlar akışı deneyimler ve ritmi yakalar.

Kadın, rüzgarda çiçeklerin melodisini işitir. Görünmeyenin güzelliğini görür. Hayatın itkilerini, çekmelerini, dürtülerini hisseder. Ne zaman koşacağını, ne zaman dinleneceğini bilir. Gülme zamanını, ağlama zamanını bilir, tutma zamanını, bırakma zamanını bilir.

Çoğu kadın, bedenlerini zarafetle terk eder, çoğu erkek ise gitmemek için savaşır. Kadınlar, bedenlerinin içindeyken de bedenlerine daha fazla özen gösterir. Erkekler bedenlerine hoyrat davranır. Hayata hoyrat davrandıkları gibi.

Tabii ki bu genellemeye uymayan kadınlar ve erkekler vardır. Ama burada kadınların ve erkeklerin genel doğasından bahsediyorum. Daha geniş açıdan konuşuyorum. Hayata bakarsan, gördüklerini yadsımazsın, bu genel gerçeği de görebilirsin.

---------------------------------------------------------

Erkek olmak, sınırların testini yapabilmektir. Yeterince uzun süre erkek olduğunuzda, kendi aptallıklarınızın acısını yeterince çektiğinizde, gaddarlığınızın sonucunda yeterince acı verdikçe, kendi davranışlarınıza dur diyebilmek için başkalarını yeterince incilttiğinizde; hırsın, açgözlülüğün ve saldırganlığın yerine mantığı, anlayış ve kanaatkarlığı koyduğunuzda... işte o zaman kadın olabilirsiniz.

Güçlünün "haklı" olmadığını öğrendiğinizde, gücü başkalarını kontrol ederek değil, içinizden çekerek kazanacağınızı öğrendiğinizde, mutlak gücün, başkalarından asla bir şey beklememek olduğunu öğrendiğinizde... işte o zmana kadın bedeni içinde yaşamayı hak edersiniz. Ve o zaman kadının özünün anlayışını kazanırsınız.

--------------------------------------------------------

Sıcak, soğuktan daha iyi değildir. Kadın erkekten "daha iyi" değildir. Olan, olandır. Tıpkı senin sen olduğun gibi.

Hiçbiriniz sınırlı, diğerinden daha "az" değilsiniz. Her biriniz ne olmak istiyorsanız o olabilirsiniz. Neyi deneyimlemek istiyorsanız onu seçebilirsiniz. -ister bu hayatta, ister daha sonraki hayatlarda.- Tıpkı daha önceki hayatlarda seçtiğiniz gibi.

Her biriniz daima seçim yapıyorsunuz. Her birinizde "her şey" var. Her birinizin içinde hem dişi, hem erkek var. Hangi boyutunuzdan haz alıyorsanız onu ifade etmeyi ve deneyimlemeyi seçin. Her şeye açık olduğunuzu bilin.

- Kanat

2009-05-17T13:23:00.000-07:00

Yaratıcısının yeni bir dünya üzerinde uğraştığını gören melek, sordu:

- Neden bu kadar çirkin bu yer, çok daha iyisini yapabilirsin oysa!

Yaratıcı, gülerek cevap verdi:

- Bunun bile ne kadar güzel olduğunu çok geç anlayacaklar, yeter onlara..

Yeni dünya üzerinde yaşayacak olan tür yaratıldıktan sonra, meleğin şaşkınlığı bir kat daha arttı:

- Ama... Bu çok garip bir tür, güzel değiller... Kanatları bile yok...

Yaratıcı, yine gülerek cevap verdi:

- Farkında oldukları zaman, güzelleşecekler... Kanatları da olacak, uçabildiklerini keşfettikleri an... Sizi kanatlarınızla mı yarattım sanıyordun yoksa?

Ah bi erkek olsam, yabadibi bidi dibi dibi da...

2009-04-21T02:03:00.000-07:00

Franche beni mimleyerek aklıma getirdi, eskiden erkek olmak isterdim ben. :| Aslında, hala istiyorum sanırım, daha az sorumluluk getiriyor gibi geliyor erkek olmak insana. Mim konusu: Karşı cins olsan, nasıl olurdun?

Erkek olsaydım;

*Öncelikle saçlarımı uzatırdım. Öyle boyna kadar falan değil ama; baya baya uzatırdım.

*Düşük bel pantolon giymezdim, giyen erkeklere de sinir oluyorum. :@

*Tırnaklarıma özen gösterirdim!

*Türkçe'yi güzel kullanmaya çalışırdım. Ağzımdan çıkan her kelimeden biri küfür olmazdı.

*Gece tek başına korkmadan dolaşmanın keyfini çıkarırdım. Gider bir parka yatar, bütün gece yıldızları izlerdim.

*Asla evlenmezdim. Evlenmeyen erkeklere, kızlar kadar baskı yapılmıyor aileleri tarafından. "Evde kalmış" falan da dendiğini duymadım.

*Askere gitmekten korkardım! (Gerçi bunu Beden Eğitimi dersinden bile korkan bir kız olarak düşünüyorum.)

*Daha güzel şiirler yazardım. Nedendir bilmem, erkekler daha güzel şiir yazıyor. Belki de erkek olsaydım, ünlü bir şair bile olurdum. :P

*Yine gözlük takardım. Miyop olmasam bile, hoş olurdu galiba.

----------Eğer karşı cins olsan, nasıl birisi olurdun merak ediyorum doğrusu sayın:

Ödül!

2009-04-16T12:17:00.000-07:00

Smart Blogger Ödülü! :) Sokak Kedisi vermiş bana, çok teşekkür ediyorum kendisine! :)

Bu tür ufak şeyler insanları gülümsetebiliyor, ne güzel! :)

Ben herkese ödül vermek istiyorum; ama hepsini teker teker almak zor geliyor galiba, fazla üşengecim, evet. :$

Yazabildiklerimi yazayım:

Öncelikle, yazılarını çok severek okduğum değerli bir insanla başlamak istiyorum : Aslı Çağlayan Bingöl

Sevimli blog arkadaşım; Cev(he)riye

Aramıza yeni katılan Orkun

Zevkle takip ettiğim Asortik Krep

Size ödül verene, siz veremeyeceksiniz diye bir kural mı var? Güzel blogu için Sokak Kedisi

Şeftali tutkunu yazar arkadaşım Rf (+) Cht

Masal prensesi Franche

Yeni tanıştığım Prima Rima

Veeeeeeeee Fulya

Arada kaçırdıklarım varsa, kusura bakmayın! Zevkle okuduğum pek çok blog var zira!

Herkese sevgiler.. Siz de ödül dağıtın bugün... :) Maddi değeri yok belki; ama sevgi dolu! ^^

İnsanlar ikiye ayrılır!

2009-04-07T05:53:00.000-07:00

*Doğduğumda:
1-Annem
2-Babam

*Biraz büyüyünce:
1- Kadınlar
2-Erkekler

*Okula başlayınca:
1-Okumayı sökenler
2-Sökemeyenler

*Ortaokulda:
1-Hemcinsler
2- Karşıcinsler

*Sınavlarda:
1- Kopya çekenler
2- Kopya vermek istemeyip de zorlananlar

*Lisede:
1- Öss'de derece yapanlar
2- Yapamayanlar

*Üniversitede:
1- Eğlence peşinde koşanlar
2- Adam olma yolunda olanlar

*İlk iş gününde:
1- "Eşek" gibi çalışıp, karşılık görmeyenler.
2- Yalakalıkla paraya para demeyenler

*İyi günümde:
1- Candan sevinenler
2- Kıskanıp kaçanlar

*Kötü günümde:
1- Üzülüp ağlayanlar
2- Göbek atanlar

*Ölüm döşeğimde:
1- Annem
2- Babam

Rol

2009-03-28T14:51:00.000-07:00

Kendimi "iki yüzlü" ilan ediyorum bugün! Evet, iki yüzlüyüm ben. Hatta birden çok yüzüm var! Olduğum kişi gibi davranmıyorum insanlara, rol yapıyorum hep. Gerçek ben'i görmedikleri için hala yanımdalar belki de... Korkuyor muyum ne yalnız kalmaktan? Yalnızlık güzeldir oysa, sevimlidir, hoştur.

Hayat bu kadar kısayken, ömrüm rol yapmakla mı geçecek? Yanlış olan ben miyim, hayatımdaki insanlar mı? Beni rol yapmaya iten onlar mı yoksa gerçekten olduğum kişi mi beni rol yapmaya zorluyor?...

Biliyorum bunlar böyle ortalık yerde söylenmez; ama yazmak istedim bugün. Bütün tecrübeli insanlar: "Şimdi yaşadıklarına ilerde güleceksin." derler hep. Öyle olsun istiyorum, yıllar sonra blogumu okuduğum zaman gülmek istiyorum bunlara. "Gençlik" hani en güzel yıllardı... Peki ben neden bir an önce daha ileriki yıllara ulaşma peşindeyim? Ben de ilerde yine o tecrübeli insanlar gibi: "Ah gençliğime dönsem, daha güzel yaşardım.." mı diyeceğim acaba? Yoksa aynı şeylerin tekrarlanmasından korkup yaşlılığın huzurunu mu tercih edeceğim ?

Hep rol yaptım ben, hep! Ey sen, zor günümde yanımda olmayan arkadaş, roldü hep seninle gülerek konuşmam! Ey sayın dersane müdürü, hiç sevmedim seni, yüzünü görünce gülümsemek istemedim hiç, ama karşılık vermek gerekiyordu! Ey büyük sandığım insan, sen... sen aslında bir hiçsin. O kadar büyüklüğüne rağmen, insan olmayı unutmuşsun, sana saygım hep roldü, hak etmiyorsun saygıyı! Ve ey anne! Sen zaten rol yaptığımı biliyorsun, ben hiçbir zaman lezzetli yemekler yapamayacağım, evi pırıl pırıl edemeyeceğim, sen söylemeden temizlik yapmak aklıma gelmeyecek! Ve bütün bunlara rağmen sen yine annem olmaya devam edeceksin. Söyleyemesem de seviyorum seni anne! Son zamanlarda "istediğin evlat" standartlarından fazla saptım belki, fazla üzdüm seni, hayallerimi terkettiğim zaman, onları kendi hayallerin gibi benimsediğini bilemedim. Bütün rollerime rağmen, sevgin eksik olmasın hiç üzerimden...

Ben de Mimlendim !

2009-03-22T02:49:00.000-07:00

Mimlendim ! :) Cev(he)riye mimlemiş beni. :) Onun da ilk mimiymiş, benim de öyle ! :) Konu "Ben"miş. Kendimle ilgili pek bir şey yazamam; ama deneyeceğim. :)

Ben:

*Belli olduğu üzere, kendimle ilgili söyleyecek şey bulamam öyle kolaylıkla.

*İnternetkoliğim. Bugüne kadar öğrendiğim çoğu bilgi, internet kaynaklı.

*Türkçeye çok özen gösteririm, yazım ve imla kuralları özellikle.

*Üşengecim. ( Fazlasıyla... Her konuda...)

*Paylaşmayı çok seviyorum. Gerçi onun tadını da yeni öğrendim, iyi ki de öğrendim. :)

*Şeftaliyi çok sevmeme rağmen, şeftali suyu midemin bulanmasına neden olmakta.

*The Beatles hayranıyım. George, Paul, John, Ringo... Hepsinin yeri ayrı.

*Photoshop öğrenmeyi çok istiyorum. Maalesef bilgisayarım kaldırmadığı için yükleyemedim. :'(

*Annemin bana zorla yaptırdığı şeyler değiştiğimi göstermiyor. Geçiştirmek amacıyla yaptığım için kalıcı da olmuyor. Ama o bunu bilmiyor !

*Yabancı ülkeleri, kültürlerini, dillerini hep merak ediyorum. Öğrenmek istediğim pek çok dil, gitmek istediğim pek çok ülke var.

Ben de şimdi birkaç kişiyi mimliyorum. ( Hala anlamadım şu mim sözcüğünü! O.o ) Orkun'u, fulya'yı, Franche'i mimledim, haydi bakalım, kolay gele ! :)

İnternet'te Vitamin Var !

2009-03-16T02:28:00.000-07:00

*** Onsuz yaşayamayacağınız bir şey? - İnternet.
*** Vaktinizi en çok ayırdığınız? - İnternet
*** Hayatınızın büyük kısmını ne oluşturmakta? - İnternet.
*** Issız bir adaya düşseniz, yanınıza alacağınız tek şey? - İnternet.

Her sorumun cevabı neden aynı ? Tanrım, evet, ben bir internet bağımlısıyım. Aslında bu kötü müdür tam olarak emin değilim her ne kadar bir hastalıkmış gibi yansıtılsa da... İnternetin sunduğu olanakları, bize başka kim ya da ne sunuyor ki? Annemle yapılan tartışmaların çoğu internet üzerine olduğundan ve ben ona internetin yararlarını bir türü anlatmayı beceremediğimden, burada bir deneyeyim dedim:

Sayalım bakalım İnternetcik'in yararlarını:

1. Şu anda neredeyse bütün devlet işleri internet üzerinden yapılmakta... Sınavlar, başvurular, sonuçlar...

2. Uzaktaki yakınlarımızla iletişim kurmamızı sağlamakta.

3. Dil öğrenme konusunda bir numara. ( İspanyolca öğrenmek amacıyla yaptığım araştırmalar sonucunda, pek çok dil öğrenme sitesiyle karşılaşınca şaşırmıştım. Ve bu sitelerin içerikleri mükemmel. İnsan, tek başına gayet güzelce yeni bir dil öğrenebilir. )

5. Dünya ile iletişim. ( Benim gibi her ülkeden bir arkadaş hedefiniz varsa, bunu kolayca gerçekleştirebilirsiniz. :) Başka ülkelerdeki insanların kültürleri, konuştukları diller, giyim tarzları... )

6. Sizinle aynı fikirdeki insanları bulabilme. Evet, en güzeli bu belki de. Gerçek hayatınızda, herhangi bir konuda sizin görüşünüzü kabul eden kimse yoksa bile, sanal dünyada muhakkak vardır. :D Froumlar bunun için var, öyle değil mi ?

7. Eğlence !! Elbette. :P Pek çok eğlenceli site, oyunlar... İnsanı hemen çekiveriyor. Her şeyi bu güzel dünyada yapabilirsiniz. Asla yapamayacağınız şeyleri bile... Bu, evet evet, güzel bir duygu !!

Daha pek çok var elbette. İnternet ikinci bir dünya. Gerçi bugünlerde birinci konuma geçiyor sanki. En azından benim için öyle. Zararları da var tabii; ama bilinçli kullandıktan sonra pek sorun çıkarmadığı kanısındayım. Ah anne ah, bir anlasan... Büyülü bir dünya bu, insan bir girince , hep orda kalmak istiyor.

*** Kahvaltıdan önce yaptığınız bir aktivite? - İnternet !

Kar !

2009-03-01T05:19:00.000-08:00

Bir Akdeniz çocuğu için "kar"ın önemini bilirsiniz. Çok sık gördüğü bir şey değildir. Hatta deniz kıyısında yaşıyorsa hiç görmemiştir. Şehir dışına da çıkmamışsa bir kış vakti, kar görmeden ölebilir bile...

Gördüm ben. Birkaç gündür garip bir mutluluk sardı beni. Ey kar, beni bu kadar mutlu edebilecektin madem, neden daha önce karşılaşmadık seninle? O usul usul yağışın, sessizce düşüşün yere, sana aşık olmak için yetiyor ! Rengin bile... Beyaz... Her taraf bembeyaz... Hiçbir kir gözükmüyor, hepsini öyle güzel örtüyorsun ki. Kötülükleri de örtebilmeni arzuladım dün. Ama; zaten sana bakarken insan kötülük falan düşünemiyor ki, bu da bir nevi onları örttüğün anlamına gelmez mi?!

Ve Güneş. Pek sevmesem de onu, yağmurdan sonra çıkınca severdim, güzel görünürdü o zamanlar, zararsız! Dün ise daha çok sevdim onu, senden sonra. Beyazlığın içinden parlayınca. Bir başka güzeldi senin arkandan... Senin gitmene neden olacak bugün, eriyorsun baksana. Ama yine de, unutmayacağım seni hiç, bir dahaki görüşmemize kadar. Aaa, fotoğraf da koyuyorum tabii ki hemen. En çok sevdiğim fotoğraflarım arasına girmiş olan bir fotoğraf.

Son birkaç gün güzeldi, kötü olaylara rağmen. Beni mutlu eden tek bir şey olduğu zaman, diğerlerini es geçip, sadece ona odaklanmayı öğrendim belki de. Her zaman uygulayabilirim bunu umarım !